يعنى : و اگر نبود اين كه خداوند برخى از مردم را به وسيلهء برخى ديگر دفع مىكند ( يعنى در هر عصرى شر دشمنان پيامبران و شرايع الهى و آسمانى را به واسطهء پيروان آنها و مؤمنان و مجاهدان دفع مىكند ) بىترديد ديرهاى راهبان و كليساهاى ترسايان و كنشت‌هاى جهودان و مسجدهاى مسلمانان كه نام خداوند در آن بسيار ذكر مىشود ، خراب و ويران مىشد . و البته خداوند كسانى را كه او را يارى مىكنند ( يعنى پيامبران و دين و شرايع آنها را ) يارى خواهد كرد ، همان‌گونه كه مسلمين را در صدر اول يارى كرد تا اسلام پا گرفت . همانا خداوند توانا و مقتدر شكست‌ناپذير است . الَّذِينَ إِن مَكَّنَّاهُمْ فِى الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ « 41 » وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ « 42 » وَقَوْمُ إِبْرَاهِيمَ وَقَوْمُ لُوطٍ « 43 » وَأَصْحَابُ مَدْيَنَ وَكُذِّبَ مُوسَى فَأَمْلَيْتُ لِلْكَافِرِينَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ « 44 » تفسير : الَّذِينَ إِن مَكَّنَّاهُمْ فِى الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَ للَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ يعنى : آنان كه به آنها اجازهء جهاد داده شد كسانى هستند كه اگر آنها را در روى اين زمين متمكّن سازيم و سلطه و توان دهيم كه اهداف دينى خود را در ميان جامعه پياده كنند ، نماز را برپا مىدارند يعنى مجتمع صالحى تشكيل مىدهند كه اين سنّت عظيم الهى و عمود دين و افضل عبادات در همهء شرايع آسمانى را برپا دارند و جارى سازند .